تبلور یک ذهن مازوخیست

امروز صبح ساعت 8 کلاس داشتم، یه گوشیمو ساعت 7 زنگ گذاشتم یکیو ساعت 7:10 دقیقه که اگه اولی رو زدم خورد کردم دومی حداقل بیدارم کنه. خب این دو تا گوشی با همکاری همدیگه تونستن بیدارم کنن ولی انگار یه کوه رو دوشم بود. انگار منو با چسب راضی به تختخوابم چسبونده بودن. اصلا وضعیت اسفناکی بود. دلم واسه خودم سوخت که چقدر بدبختم. اصلا نمیتونستم بلد شم. تو این میون تنها موفقیتی که کسب کردم این بود که ساعت 7:50 دقیقه از حالت دراز کش دربیام و رو تختم بشینم. ولی این حالت دوام نیورد و خیلی زود ولو شدم. یه لحظه با خودم گفتم ما رو به جهان خوشتر از این یکدم نیست که بگیرم باز بخوابم. من که برم سر اون کلاس چیزی متوجه نمیشم. واسه چی الکی خودمو عذاب بدم؟ ساعت 8:05 دقیقه تصمیم کبرامو گرفتم کلاس نرم. آقایون، خانوما، به محض اینکه این تصمیمو گرفتم یهو خواب از من دور شد. احساس سبکی کردم. احساس کردم همین الان میتونم پاشم فوتبال بازی کنم. احساس کردم یه لحظه دیگه اگه تو تختم بمونم میمیرم. حالا هر قدر کلمو محکم میکوبیدم به بالشت مگه خوابم میبرد؟ هیچی دیگه. این شد داستان ما.

اتفاق خیلی ساده ای بود ولی حس عجیبی بهم منتقل کرد. انقدر بزرگ بود که تا وقتی برسم خونه منو تو فکر غرق کنه.

غروبی داشتم از سر کارم میومدم خونه. یه دوستی رو دیدم (البته نمیشد بهش گفت دوست) یه همکلاسی دوره راهنمایی، یکی که با اونکه زیاد باهاش ارتباط نداشتم، ولی به هر حال میشناختمش. دیدم داره برگ تبلیغاتی تو خیابون پخش میکنه.

تو راهنمایی زیاد مدرسه نمیومد، فرار میکرد بیشتر، آخرشم معتاد شده بود، ناجور، در حال وا رفتن، چند سالی هر وقت مسیرم به یه قسمتی از شهر میفتاد میدیدمش که داره مواد میفروشه، قیافش داغون، فوق العاده خوشگل و خوشتیپ بود اونموقع که میشناختمش، به حدی که اگه تو مسیر درستی قرار میگرفت حتما یه سوپر استار سینما میشد، آره، هر وقت میدیدمش داشت مواد میفروخت، ایندفه دیدم داره برگه تبلیغاتی پخش میکنه، خوشحال شدم، رفتم طرفش یه برگه ازش گرفتم که کارش زودتر تموم شه، نمیدونم چرا ولی امیدوارم بازم ببینمش که داره برگه پخش میکنه، بجای اینکه مواد بفروشه...

توضیح در مورد تیتر: در واقع باید میگفتم لعنت به گرد سفید ولی اینی که گفتمو بیشتر دوست داشتم.

اول از همه قبل از هر کصشری بگم من الان دارم سوزان روشن گوش میدم!! جدی میگما! کدومتون با اون ذهن خلاقتون می‌تونست تصور کنه دیازپام کبیر با اون همه دبدبه کبکبش یه روز بشینه سوزان روشن گوش کنه؟! خب، آبروی خودمو بردم دیگه. این از این.

در قدم دوم، چی شد که نیستم. کجا هستم؟ والله نمی‌دونم. همه هم بهم میگن کجا هستی اصولا. احساس میکنم گم و گیج و تلخ و بی گذشته‌ام. اونم کجا، توی شهری که پناه داده به من،یعنی دیازپام کبیر تو ساری، بهم بگو از کدوم طرف میشه به هم رسید؟ آخه همه کوچه‌ها به غربت می‌رسن. اصلا یه مدتیه خودم نیستم. تارک الدنیا شدم. نه دوستی، نه سرگرمی‌ای، نه هیجانی، شبیه پیرمردای 60 ساله شدم که همیشه تو خودشه و داره فکر میکنه. شایدم گهگاهی روزنامه بخره و جدولشو حل کنه. واقعا نمیدونم چم شده که اینقدر زندگیم راکته. اینجوری نبودم که. پارسال همین موقع تو 7-8 تا مجله همزمان می‌نوشتم. الان جایی رسیدم که هر جایی بهم میگه حداقل واسه عید دیگه مطلب بده، میگم سعی میکنم ولی قول نمی‌دم. آخرشم می‌دونم نمی‌دم. حال هیچی نیست. اصلا خر شدم.

سه. امروز، جمعه، از سر بیکاری تو هاردم داشتم میگشتم الکی که یهو مجموعه نوت هایی که آقاگرگه به مناسبت بسته شدن گودر جمع کرده بود پیدا کردم. دوباره خوندم و –بی اغراق- آه کشیدم و به یاد اون روزهای خوب افتادم. چی شد اون گودر؟ کجاست اون لایک‌ها؟ بچه‌ها کجان، خدا می‌دونه؟ حتما الان چند تاشون برای خودشون مهندسی شدن، چند تاشون ازدواج کردن هرکدومشونم دو تا بچه دارن، یکی رفته خارج مجری تلویزیون اونوری شده. و از این کصشرای معمول دیگه. دیدین می‌خوان در مورد بچه های قدیم کلاسشون حرف بزنن همینا رو می‌گن. خدا لعنت کنه باعث و بانی اینجوری شدن گودر. خیلی دوست داشتم هکری، چیزی بودم میزدم سایت گوگل رو هک می‌کردم بعد توش می‌نوشتم این انتقام بچه‌های گودری هست. نیستم که. هیچ کاری هم از دستم برنمیاد. نه فقط من، هیچ کدوم از قربانی‌های این ماجرا کاری از دستشون بر نمیاد. حالا خداروشکر که خدا فحش رو لااقل اختراع کرد که اگه از دستمون کاری برنیومد حداقل فحش بدیم که ماشالله هزار ماشاالله تو این یه مورد استادیم. فقط یکی از بچه‌هایی که می‌خواد بزرگ شد کارگردان بشه بیاد داستان مارو فیلم کنه. رسما گوگل نسل کشی کرده. اون نوت ها رو میزارم واسه دان لود.

چهار: می‌خواستم یه چی دیگه بگم کلا الکی یه چیزای دیگه گفتم کلا. به همتون حق می‌دم که مطلبو نصفه بخونین. من که عمرن همچین کصشرایی رو نمی‌خوندم. تازه دو سه تا فحش هم به نویسندش می‌دادم.

پنج: یکی از دلایلی که دوست ندارم دوستای قدیمیمو ببینم، (مخصوصا بچه های دوران مدرسه یا دانشگاه)، یا اصلا ببینمشون یه جوری رفتار میکنم که مثلا ندیدمشون یا اگه جایی دیدمشون و شناختنم به هیچ عنوان نمیرم آشنایی نمی دم، یا شایدم اونا هم منو شناختن ولی طوری رفتار میکنن که مثلا ندیدن یا ...(می‌دونم، همین الان مایلین به دهنم مشت بزنین! می‌رم سر اصل مطلب) بخاطر اینه که دیالوگ‌هایی که بینمون رد و بدل میشه همه شبیه همه. مثلا اول که همو می‌بینیم میگیم عه سلام چه دنیای کوچیکی ، تو اینجا چیکار می‌کنی و از این کصشرا. بعد می‌گن خب چه خبر درسو چیکار کردی؟ کجا مشغولی الان؟ میگم والله تا یه مقطعی خوندم فعلا دانشجو نیستم. این که میگم تا یه مقطعی بخاطر اینه که روم نمیشه بگم کاردانی. آخه مخصوصا تو راهنمایی و دبیرستان بین خنگ‌هایی که دور و برم بودن من واسه خودم دکتر مهندس محسوب میشدم از بس درسم خوب بود. بعد میگن نمیخوای ادامه بدی؟ میگم چرا حتما. مگه خرم ادامه ندم. بعد میگن سربازیو چیکار کردی؟ میگم خب راستش معافیت گرفتم. بعد بدون استثنا یک سری کلمات که مربوط به کمر به پایین است و دلالت بر بیت‌الماله بودن من دارد نثارم می‌کنن و برای محکم کاری هم میگن فلانم تو فلانت، چه شانسی داری. خب کاملا مشخصه که مرجع هر دو تا (فلان) عضوی از بدن است که البته تو بازی اسم فامیل زیاد رومون نمیشه ازش استفاده کنیم. بعد میپرسن میگن جایی کار می‌کنی یا مثل خر در چمن ول می‌گردی؟ میگم خب هستم تو دانشگاه ......... تو قسمت روابط عمومیش مشغولم. میگن استخدام شدی؟ میگم استخدام کجا بود الان قراردادی هم نیستم. پایین تر از قراردادی. اصلا از همین قسمت قضیه بدم میاد. از اینکه بگم هیچ امنیت شغلی ندارم. بگذریم. بعدش من میپرسم تو چیکار میکنی اونم یک سری اطلاعات میده که به هیچ کدومش توجه نمیکنم آخرش با جملات به شدت کصشر خیلی خوشحال شدم و این چیزا تموم میشه. آها، قبلش هم یکیمون میگه شمارتو داشته باشم یه وقتی یه جایی قرار بزاریم همو ببینیم. بعد یکی گوشیشو درمیاره شماره اون‌یکی رو تو گوشی میزنه و اون‌یکی هم برای اینکه مطمئن بشه شماره درسته زنگ میزنه و بعد با کلی سلام و صلوات خدافظی میکنیم. به محض اینکه دور شدیم هم شماره‌ی طرفو پاک می‌کنم.

این طوری شده دنیا که من گوشه‌گیری پیشه کردم. تقریبا همین حالت تنهایی تو دنیای مجازیم هم نفوذ کرده. دل و دماغ هیچیو ندارم. ولش کن اصلا.

آخر: چند تا آهنگ داریوش از آلبوم شقایق رو که امشب –و البته همیشه- بهم خیلی حال داد رو جدا کردم مثل دسته گل اینجا گذاشتم واسه دان لود. اگه دوست داشتین که خب معلومه خیلی فهمیده و باکمالات هستین. اگه هم خوشتون نیومد ازشون خودتونو به یه تعمیرکاری، چیزی نشون بدین. انقدر کج سلیقه که نباید باشین دیگه. دِهَه. اینم لینکاش. 1 ... 2 ... 3 ... آرامش!

امروز واسم کلید اسرار واقعی اتفاق افتاد! هیجان انگیز و خفن آلود! فقط همین اول بگم اگه بچه پاستوریزه و هموژنیزه با بسته بندی مقاوم و ماندگاری بالا هستید بقیه مطلبو نخونین که از من بیزار می‌شین. هشدار دادم ها. نگین نگفتی.

دو روز پیش سر کارم ساعت 12 یا 1 بود رفتم آبدارخونه صبحونه بخورم. دقیقا یادم نمیاد بخاطر بهداشتی بودنم قبل از صبحونه رفتم دستامو شستم یا رفتم تو اتاقک هایی که تو دبیلو.سی تعبیه شده کار خاصی کردم و بعدش دستامو شستم فقط یادمه وقتی رفتم آبدارخونه دستام خیس بود. آبدارچی طبقه ما خانمیه به نام خانم فلاح ولی خب چون تو وبلاگستان رسمه اسامی همه مستعار باشه من هم میگم خانم ف. این خانم ف آدم باحالیه. البته با معیار شخصی من. مثلا اگه مریض بشی به جای قرص و دوا دادن میشینه چهار قل و ان یکاد و نمی دونم چی می خونه. کلا خوشم میاد باهاش حرف بزنم. حرفایی میزنه که تو قوطی هیچ آخوندی پیدا نمیشه. مثلایه بار می‌گفت نوزادا دیدی تو خواب یهو گریه می‌کنن؟ گفتم خب. گفت بخاطر اینه فرشته‌ها میان تو خواب به بچه می‌گن مثلا بابات مُرد یا مامانت مُرد بچه فکر میکنه دیگه کسی رو نداره گریه می‌کنه. میخواستم بگم اون فرشته رو باید با اعمال شاقه ..... که همچین ...... میگه ولی خب شرایط اقتضا می‌کرد لبخند بزنم و بگم: عجب. بعضی وقت ها هم موقع صبحونه حرف خاصی نداشته باشه مثلا طرز تهیه مربای بالنگ و تیمور لنگ و این چیزا بهم یاد میده. کلا افکار و عقایدی داره که واسم جالبه. ممکنه فکر کنین سنش خیلی زیاد باشه ولی اینطور نیست. اتفاقا خیلی هم جوونه. این که میگم خیلی جوونه فک نکنین مثلا 14 سالشه. مثلا سی و چند سال(اوووف، چقدر دارم چرت میگم.) اون روز دستم خیس بود پنج شیش تا دستمال حوله ای دستش بود داد دستم که دستمو پاک کنم. گرفتم دستمو پاک کردم گذاشتم تو جیبم. صبحونمو خوردم هیچی دیگه تموم شد. اتفاق خاص دیگه ای نیفتاد. اون روز و روز بعدش این یه عالمه دستمال تو جیبم بود هی می‌خواستم بندازم با خودم می‌گفتم حیفه، تمیزه، نمی‌نداختم. امروز صبح داشتم لباس می‌پوشیدم برم سرکارم دستمال تو جیبم سنگینی می‌کرد با خودم گفتم اینهمه اونجا دستمال هست این دیگه احتیاج نمیشه ولی باز یه حس غیبی بهم می‌گفت نندازش. اصلا تو سیمای این دستمال یه حالت عرفانی خاصی می‌دیدم که دلم نمیومد بندازمش. احساس می‌کردم رسالت این دستمال چیزی بیش از پاک کردم دستامه. گذاشتم تو جیبم باشه.

امروز، پنجشنبه، کارم خیلی طول کشید. تا غروب سر کارم بودم. ساعت 5-6 بود واسه اینکه به خودم استراحت بدم رفتم همون مأمن‌گاه همیشگیم. حدس زدین که کجا رو می‌گم دیگه.خب نشستمو... نمیشه همه چیو شفاف گفت که.

از اونجایی می‌گم که شیر آبو باز کردم دیدم آب قطعه! می‌فهمین یعنی چه؟! اون ساعت غروب تو اداره هم که فریاد رس نبود. تازه فریاد رس هم باشه چی می‌خواستم بگم؟! من مطمئنم اگه یه آدم بی دل و ایمون تو این وضعیت گیر کنه میشینه اونقدر گریه می‌کنه تا بتونه با اشکش کارشو راه بندازه ولی من با درایت و بصیرت خاص و از اونجایی که من مرد روزهای سختم و یک بار هم مستند زنده ماندن در شرایط سخت رو دیدم، همون چند تا دستمال حوله‌ای کلفتو دراوردم همچین طهارت کردم که از اولشم تمیزتر شد!

می‌بینید عزیزان، همین چند تا دستمال که در نظرم خار میومد جونمو نجات داد. از این سرگذشت امروزم باید به چیزای بزرگ پی ببرید. باید نتیجه‌های بزرگ بگیرید. البته من هرچی فکر میکنم نمی‌تونم درس خاصی بگیرم ولی شما سعی کنید بگیرید.

همین دیگه. ببخشید دیگه بی مزه بود. دفعه بعد جبران می کنم!

فکر کن مثلا تو توالت عمومی یه جای مهم، مثل دانشگاه داری به کارای شخصی‌ت رسیدگی می‌کنی بعد استادتو می بینی که یهو از یکی از این اتاقک‌هایی که اونجا تعبیه شده و مردم اونجا شلوارشونو میکشن پایین و کارای نمیدونم چیکاری میکنن، اومده بیرون بعد تو مثلا یهو هول بشی بگی خسته نباشی و اصلا هم منظورت ریشخند کردن استاد نبوده باشه و بعد از این اتفاق با خود فکر کنی که نکنه استاد فکر کرده که او را به باد تمسخر گرفته باشی و همچنان در شک و گمانه زنی باشی که ای بابا استاد مطمئنا این اتفاق را به حساب پدرسوخته گری تو خواهد گذاشت و پایان ترم تو را خواهد انداخت و همینجوری استرس داشته باشی برای خودت الکی

تا حالا شده؟! الان واسه من شده!

ساعت چهار بعد از ظهره. اینجا چند نفر از هیئت علمی دانشگاهی که توش دارم کار می کنم نشستن دارن سایت مملکته داریم رو می خونن هار هار می خندند.

بعد منم صدا می کنن که برم بخونم! مملکته داریم؟!

دیگه مطمئنم خدا هم وبلاگ منو می خونه! خیلی هم سریع می خونه! سابسکریپشن ها معمولا دو سه روزی طول می کشه بخوان وبلاگارو بخونن ولی خدا انگاری همونموقع که داریم تایپ می کنیم وبلاگ رو می خونه.

تو این دو روزه  نهارمون خیلی متنوع شده ولی دیگه وقت اینترنت گردی ندارم! چه زود هم واکنش نشون داده!

چه حالی می ده سر کارت باشی داری گودر می گردی بعد برات نهار بیارن بعد از اینکه نهارتو خوردی باز هم بیای پای گودر. به جان خودم تو خونه هم همچین حالی نصیب آدم نمیشه. این دو سه روز که تعطیل بود عذاب می کشیدم به خدا!

نقطه ی تاریک: هر روز نهارشون کباب کوبیدست. به خدا زندانی ها تنوع غذایی بیشتری دارن از ما!

رفتم  عابر بانکمو چک کردم ۶۶۵.۳۹۰ ریال توش بود.

حالا از صبح تا حالا مخم مشغوله اون تک تومنی آخرو کجا و چیجوری خرج کردم یعنی!

خب خیلی وقته که این وبلاگمو آپ نکردم. همیشه می گم وقت ندارم. اصلا کلا همیشه موقع هر کاری به همه دارم می گم وقت ندارم. همه هم از دستم  عصبی میشن میگن انگار رئیس جمهور مملکته که هی می گه وقت ندارم. تازه رئیس جمهور مملکتم گاهی میزنه به سرش دو هفته ی مملکتو به پشمشم حساب نمی کنه و سر کارش نمیره. البته احتمال می دم شاید تو این دو هفته مثلا بواسیر یا یبوست  داشته نمی تونسته راه بره.ما که از فیهاخالدون طرف خبر نداریم. (همین الان که داشتم به این بیماری ها فکر می کردم یه سرچ کردم ببینم این بیماری ها مانع راه رفتن هم میشه یا نه. بعد همزمان که داشتم نونمو گاز می زدم و چایی می خوردم در مورد بیماری بواسیر هم اطلاعات جالبی بدست اوردم! یه حالی شدم که نگو!)

در کل می خوام بگم تو محل کار هم میشه وبلاگو آپ کنم و نباید هی بهونه بگیرم که کار دارم و نمی رسم. ولی بالاغیرتا درک کنین که از صبح تا الان که ساعت چهار بعد از ظهر ِ روز ِ آخر ِ هفتست اینجا هستم و نهار هم نخوردم و الان هم با نون خالی و چایی دارم روزگار می گذرونم پس انتظار مطلب بامزه از من نداشته باشین.

(یه موضوعی اول تو ذهنم بود که در موردش بنویسم ولی الان هر چی فکر می کنم یادم نمیاد! امان از این حواشی! یه دوری می زنم بعدا میام بقیشو می نویسم)

(الان بعدا شد) یادم اومد. قرار بود در مورد "هیچی" بنویسم. نه اون "هیچی" معروف که آقا گفت! یعنی همینجوری بنویسم. بدون اینکه موضوعی از قبل تو ذهنم باشه. 

از اینجا شروع می کنم. از همینجایی که نشستم. اینجا سرعت اینترنتی فوق العاده ای داریم. جوری که گاهی احساس می کنم تو ژاپن ِ قبل از زلزله و سونامی هستم. و شمایی که تموم عمر با اینترنت 128 یا 256 یا نهایت 512 کار کردین نمی دونین چی دارم می گم. بعله، دارم فخر می فروشم!

هر روز غروب که کارم تقریبا تموم میشه تو گودر می چرخم. فیلم دانلود می کنم. و تو U tube الکی کلیپ ها رو می بینم. روزگار خوبیه. راضی ام. الان هم ساعت 5 شده و می خوایم کلکو بکنیم و بریم. نمی دونم شاید چیزای بیشتر می خواستم بگم ولی الان اصلا وقت نیست. قول می دم جبران کنم. قول می دم.